ΤΙ ΜΟΥ ΕΜΑΘΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ / WHAT MY VILLAGE HAS TAUGHT ME

Χωριό για μένα είναι οι χωριάτικες πίτες, οι χυλοπίτες, ο τραχανάς, τα φρέσκα φρούτα και λαχανικά, και η αγκαλιά των δικών σου ανθρώπων.

vil 1

Φέτος το καλοκαίρι, την πρώτη μου επίσκεψη στο χωριό την έκανα νωρίτερα από ό,τι συνήθως. Ένα ορεινό χωριό για το οποίο αρκετά χρόνια (και κυρίως κατά τη διάρκεια της εφηβείας και λίγο αργότερα) παραπονιόμουν στους γονείς μου. Παραπονιόμουν, γιατί το χωριό μας δεν βρισκόταν σε κάποιο μαγευτικό παραθαλάσσιο μέρος όπου θα μπορούσα να περάσω τις καλοκαιρινές μου διακοπές. Ασχέτως αν σε αυτό το χωριό έχω περάσει τα πιο ξέγνοιαστα παιδικά καλοκαίρια μου. Ενήλικος πια, εκτιμώ τις ημέρες στο χωριό όσο τίποτα άλλο. Το καλοκαίρι ακόμα περισσότερο, γιατί εκτός από τους συγγενείς που ζουν στο χωριό, μαζεύονται και οι θείοι, οι θείες και τα ξαδέρφια που παραθερίζουν εκεί αναζητώντας την απαραίτητη δροσιά αλλά και την ηρεμία.

Εκεί το πρωί ξυπνάς και η πρώτη καλημέρα, πέρα από τους πολύ δικούς σου ανθρώπους που είναι ήδη στην κουζίνα ετοιμάζοντας το πρωινό, έρχεται από τη θεία Ελένη που σου φέρνει φρέσκα αυγά ή το θείο Σπύρο ο οποίος κουβαλάει ζαρζαβατικά από το μπαχτσέ του και πάει λέγοντας. Εκεί, το ιντερνέτ είναι επιεικώς απαράδεκτο οπότε δεν σε νοιάζει να ελέγξεις με την τσίμπλα στο μάτι τα επαγγελματικά σου email, ή να κάνεις το απαραίτητα update στο επαγγελματικό σου facebook και στο instagram. Εκεί τα τελευταία χρόνια έχω αγαπήσει τη μεστή σοφία των γυναικών, είτε συγγενών είτε όχι, που έχει να κάνει με τη μαγειρική. Θαυμάζω και εντυπωσιάζομαι ειλικρινά με τον τρόπο με τον οποίο χειρίζονται την πρώτη ύλη αλλά και στη συνέχεια το μαγείρεμα αυτής. Μια γνώση που έχει μεταφερθεί αυτούσια από γιαγιάδες και προγιαγιάδες, και πάει λέγοντας τόσο πίσω που αυτό το ταξίδι στο χρόνο αν το σκεφτείς μπορεί και να σε τρελάνει. Το καλύτερο για μένα κομμάτι είναι οι συμβουλές τους, όταν τους ρωτάω σχετικά με τις ποσότητες, το χρόνο μαγειρέματος κλπ. Γιατί νιώθω εκείνη τη στιγμή να ψιθυρίζουν στο αυτί μου συμβουλές όλες αυτές οι προηγούμενες γενιές γυναικών που αξιώθηκαν τα παράσημα τους πάνω από την κατσαρόλα, μέσα στα χωράφια ή μέσα στους στάβλους. Οι οποίες συμβουλές πάντα συνοδεύονται από έναν ελληνικό καφέ, γλυκό του κουταλιού και δροσερό νερό.

vil 2

Και νιώθω σαν να μην έχουν περάσει όλα αυτά τα χρόνια από τότε που ήμουν παιδί και πηγαίναμε από αυλή σε αυλή και τρώγαμε φρέσκα φρούτα από τα δέντρα (και πάντα μας μάλωναν γιατί τρώγαμε πάρα πολλά και θα πονούσε η κοιλιά μας) ή μας ετοίμαζαν μια φέτα με σπιτική μαρμελάδα. Με τον ίδιο σεβασμό και δέος, ακούω πλέον αυτές τις γυναίκες όταν καταγράφω μια συνταγή ή όταν είμαι μαζί τους πάνω από την κατσαρόλα και απλά τις παρακολουθώ. Και νιώθω απίστευτα υποχρεωμένος απέναντι τους, γιατί εκτός από τη μαμά μου και τη γιαγιά μου, και αυτές (θείες ή μη) μου έμαθαν με τον τρόπο τους να αγαπώ τη μαγειρική. Τη μαγειρική που είναι απλή και νόστιμη (ό,τι και να γίνει) και η οποία δεν έχει ανάγκη από εντυπωσιασμούς γιατί πάντα γινόταν με περίσσεια αγάπης για να χορτάσει η οικογένεια. Τη μαγειρική εκείνη που σου προσφέρει μια φέτα ψωμί με ντομάτα και τυρί και νομίζεις ότι είναι το πιο νόστιμο πράγμα που έχεις φάει την τελευταία δεκαετία. Και συνειδητοποιείς τελικά ότι οι συνταγές που έχεις κατά καιρούς ετοιμάσει διαβάζοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια, οι οποίες έχουν καταγωγή από τη γαλλική και τη σκανδιναβική εξοχή ή τη βόρεια Ισπανία, επηρεασμένες από τον Ferran Andria και άλλους ομόλογούς του, δεν θα ικανοποιήσουν τελικά το στομάχι σου όπως αυτό το ψωμοτύρι του χωριού.

Πριν όμως προλάβω να παρεξηγηθώ, να πω ότι εκτιμώ βαθύτατα μεγάλους μάγειρες που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στα μάτια της κουζίνας. Και να συμπληρώσω ότι έχω δοκιμάσει απίστευτα νόστιμα πράγματα που θα μείνουν για πάντα εντυπωμένα στο μυαλό μου, και μου έχουν διδάξει να είμαι ανοιχτόμυαλος σε καινούριες γεύσεις και καινούριες καταβολές. Και έτσι έχω γίνει γνώστης της μαγειρικής πέραν του τόπου μας, και για αυτό είμαι ευγνώμων. Επειδή όμως εγώ είμαι από εδώ και όχι από τη Δανέζικη εξοχή, έχω βάλει σκοπό για φέτος το καλοκαίρι να μάθω να κάνω χυλοπίτες και να απλώνω τραχανά, να συνεχίσω να μαθαίνω πως φτιάχνονται τα γλυκά κουταλιού από τα φρούτα που μόλις έχουμε κόψει από τα δέντρα και να απομυζώ την κάθε λεπτομέρεια από το κριθαράκι ή το κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο. Και όλα αυτά, πλάι στη μαμά μου και στις θείες μου, που δεν χρειάζονται τατουάζ-μανίκια για να αποδείξουν την αξία τους στη μαγειρική ή να δηλώσουν με αυτόν τον τρόπο τις ώρες που έχουν περάσει στην κουζίνα. Γιατί αν το έκαναν, θα χρειαζόταν να καλύψουν δερματοστικτώντας όλο το κορμί τους. Ευελπιστώ λοιπόν, στο τέλος του καλοκαιριού να είμαι σε θέση να προσφέρω ένα πιάτο τραχανά ή χυλοπίτες που θα έχω φτιάξει εγώ. Και η μαμά μου και οι θείες μου θα μου απονέμουν τα δικά τους τατουάζ αγάπης.

(όλες οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό μου αρχείο)

vil 3

The word village for me stands for the traditional pies, the handmade pasta, trachanas, the fresh fruits and vegetables, and your own people’s hug.

This summer, I visited my village earlier than usual. A village in the mountains for which for several years (and especially during puberty and a little later) I was complaining to my parents. I was complaining, because our village was not in a magical seaside where I could spend my summer vacation. No matter if in my village I have spent my most carefree childhood summers. Now, as an adult, I appreciate the days in the village more than anything else. In the summer even more, because in addition to the relatives who live there, uncles, aunts and cousins ​​ gather there looking for the necessary coolness and tranquility.

There, in the morning you wake up and the first “good morning”, apart from your very own people who are already in the kitchen preparing breakfast, comes from aunt Helen who brings you fresh eggs or uncle Spyros who brings fresh vegetables straight from his garden. There, the internet is leniently unacceptable, so you don’t worry about checking your professional emails, or making the necessary updates to your professional facebook and instagram accounts. Nowdays, I have loved the wisdom of women, whether relatives or not, that has to do with cooking. I admire and I am truly impressed with the way they handle the raw material and then cook it. A knowledge that has been transferred from grandmothers and  great grandmothers, and goes so far behind that this journey in time, if you think it, can even make you crazy. The best part for me is their advice when I ask them about the quantities, the cooking time, etc. Because at that moment, I feel all the previous generations of women whispering in my ear. Women who claimed their medals over the pot, in the fields or in the stables. Which advice is always accompanied by a Greek coffee, a spoon sweet and a glass of cool water.

vil 5

And I feel as if all these years since I was a kid, and we were going out from one yard to another eating fresh fruit from the trees (and we were always told off because we ate too much and we would get a stomach ache) or they were preparing a slice of bread with homemade jam, haven’t gone by. With the same respect and awe, I now hear these women when I write down a recipe or when I’m with them over the pot just watching them. And I feel incredibly obligated to them because, in addition to my mom and grandmother, these women (relatives or not) taught me in their way to love cooking. Cooking that is simple and delicious (no matter what) and which does not need to impress because it always comes with an excess of love to make the family happy. This is the cooking that offers you a slice of bread with tomato and cheese and you think it’s the most delicious thing you’ve eaten in the last decade. And finally you realize that the recipes that you have prepared from time to time reading the slightest detail, originating from the French and Scandinavian countryside or northern Spain, influenced by Ferran Andria and others, will ultimately not satisfy your stomach like this village cheese bread does.

But before I get misunderstood, I will say that I deeply appreciate great cooks who have devoted their lives to the kitchen stoves. And I add that I have tasted incredibly delicious things that will always be inprinted in my mind, and they have taught me to be open-minded in new flavors and new origins. And so I have become aware of cooking beyond our country, and that’s why I am grateful. But since I am from here and not from the Danish countryside, I have set a goal for this summer; to learn to make Greek traditional pasta and “spread” trachana, to continue to learn how to make spoon sweets from fruit that we have just cut off the trees and to smear every detail of the orzo or chicken with potatoes in the oven. And all this, right by my mom’s and my aunts’ side, who do not need sleeve tattoos to prove their value in cooking or to state in this way the hours that have spent cooking. Because if they did, they would need to cover their whole body with tattoos. So I hope at the end of summer to be able to offer a dish of trachana or Greek traditional pasta that I have made. And my mom and my aunts will reward me with their own love tattoos.

(all photos are from my personal archive)

vil 4

One thought on “ΤΙ ΜΟΥ ΕΜΑΘΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ / WHAT MY VILLAGE HAS TAUGHT ME

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s